روضه عقل؛ فرهنگ جنون

 

گمان نمی‌کنم در میان واژه‌ها مظلوم‌تر از عقل واژه‌ای بتوان یافت. آن کس که از هیچ کار زشتی اِبا ندارد و جانش را به هر لکۀ ننگی آلوده می‌کند مدعی عقل است و کسی هم که در نیرنگ زدن رقیبی ندارد خودش را عاقل می‌نامد.  آن کس که به نام فهم زمان، هر چه را که رنگ سنّت دارد،‌ مُهر جهالت می‌زند ادعا دارد که عقل، چنین حکمی صادر کرده و آن کس که زمان را نمی‌فهمد و هر تغییری را شعبه‌ای از کفر می‌داند خود را بهره‌مند از عقل می‌خواند.
 در کنار این‌ها کسی هم که دست طاعت بر سینه نهاده و مُهر بندگی بر دل نشانده می‌گوید که چون عقل دارم در برابر هر چه او می‌گوید، چشم می‌گویم و فرمانش را بر چشم می‌نهم. اما عقل وقتی به قلۀ مظلومیت می‌نشیند که بدانی در میان همۀ این جماعت تنها همین دسته‌اند که مردمانی محروم از عقل و دیوانه نامیده می‌شوند.چقدر مظلومیت! هر که از خدای عقل فرمان می‌برد، دیوانه نامیده می‌شود و آن که قوّۀ مکارۀ خویش را فرمانده وجود خود می‌کند و طوق بندگی نفس را بر گردن می‌نهد و حلقۀ غلامی شیطان را آویز گوش خویش می‌کند عاقل خوانده می‌شود!!
امروز باید روضۀ عقل خواند و گریست.اما در میانۀ این میدان، آنان که خود را سرباز عقل می‌دانند از بند واژه‌ها بیرون آمده و بی‌ آنکه با این قوم بر سر الفاظ از در ستیز وارد شوند به سراغ مفهوم عقل رفتند و دیوانگی را همان طور معنا کردند که باطن آن، چیزی جز عقل نباشد. دیوانه در این نوشتار بنده ای است که با «عقل حسابگر» غریبه بوده و تنها در پی طاعت خداست. از همین رو اهل دنیا او را دیوانه می خوانند.عاقل در این جملات کسی است که حسابگری های دنیایی را نشانۀ‌ عاقل بودن خود دانسته و با «عقل طاعت» غریبه است.
خرید آنلاین کتاب از پایگاه bookroom.ir
خرید از طریق سامانه پیامکی  3000151510 : با ارسال نام کتاب و تعداد مورد درخواست به شماره سامانه

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

13 || 63052