تا چه اندازه بايد نسبت به خوردن غذاهاي نذري حسّاسيت داشت؟

برخي با توجّه به جايگاه ويژة حلال و حرام بودن لقمه در زندگي، نسبت به هر چيزي که ديگران به آن‌ها مي‌دهند حسّاس هستند؛ حتّي دربارة خوردني‌هاي هيئت و نذري‌هايي که مردم به ديگران مي‌دهند. با اين افراد وسواسي بايد چگونه برخورد کرد؟ آيا اين اندازه از حسّاسيت لازم است؟ مثلاً اگر همسايه‌مان چيزي آورد، لازم است که تجسّس کنيم؟
اوّل: پرسش از مرجع تقليد
اين يک مسألة فقهي است که آن را مي‌توان با پرسش از مرجع تقليد حلّ کرد. فتواي مراجع آن است که استفاده از اموالي که انسان اطمينان به حرام بودن آن دارد، اشکال دارد؛ امّا استفاده از اموالي که انسان علم به حرمت آن ندارد، بي‌اشکال است. شايد چنين افرادي فکر مي‌کنند از اموال مشکوک هم نمي‌‌شود استفاده کرد که اين گونه عمل مي‌کند. پس به اين راحتي مُهر وسواس به هر کسي نزنيم.
دوّم: پرداخت حقوق شرعي
اموالي هم که مي‌دانيم حرام است دو قسم است، اموالي که حقوق شرعي آن مثل خمس و زکات پرداخت نشده و اموالي که از حرام است؛ مثل مال دزدي. قسم دوّم را که به هيچ وجه نمي‌توان استفاده کرد؛ مگر آن که صاحب اصلي‌اش راضي باشد؛ امّا قسم اوّل را طبق فتواي برخي از مراجع با پرداخت حقوق شرعي مي‌توان استفاده نمود؛ البتّه دربارة اموال مشکوک هم مي‌‌توان چنين کاري کرد.
سوّم: حسّاسيّت روي اموال خود
ما دربارة لقمة حرام بايد روي درآمد خودمان حسّاس باشيم. حقوقي که به اموالمان تعلّق مي‌گيرد؛ مثل خمس و زکات و ... را پرداخت کنيم؛ امّا در زندگي ديگران نبايد تجسّس کرد.
سوّم: مشاوره در صورت وسواس
اگر اين شخص با اين سه نکته قانع نشد، معلوم مي‌شود که وسواس دارد و بايد به يک مشاور مراجعه کند.

57 || 57439